Drgania miejscowe według ISO 5349

Metoda pomiaru drgań miejscowych według ISO 5349
Pomiary drgań miejscowych dotyczą trzech zasadniczych przypadków:
 • gdy ręce operatora mają kontakt z powierzchnią wibrującą maszyny (np. kierownicy, uchwytu); 
 • gdy operator podaje materiał do maszyny w wyniku czego materiał zaczyna wibrować (np. obrabiarki drewna);
 • gdy operator trzyma urządzenie wibrujące w rękach (np. młot pneumatyczne, wiertarka)

Typowe narażenie na drgania składa się z krótkich okresów kontaktu operatora z narzędziem. Dlatego też, zaleca się wykonanie kilku krótkookresowych pomiarów, raczej niż jednego długiego pomiaru. Dla każdej czynności pomiary powinny być zrobione co najmniej 3 razy. O ile jest to możliwe serie pomiarów powinny być wykonane w ciągu zmiany a następnie uśrednione. Podstawową wielkością używaną w ocenie drgań miejscowych jest suma wektorów AEQ będąca podstawą do obliczenia dziennego narażenia.
W celu identyfikacji dziennego narażenia niezbędna jest identyfikacja wszystkich źródeł narażenia na drgania, tj. ustalenie wszystkich trybów pracy narzędzi (np. z udarem i bez) oraz zmian w warunkach użytkowania urządzenia. Informacje te są niezbędne do właściwej organizacji pomiaru tak aby uwzględnić możliwie najwięcej typowych czynności operatora, podczas których jest on narażony na drgania miejscowe. Narażenie dzienne powinno być obliczone dla każdego źródła drgań.


 

Ta strona może korzystać z Cookies.
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.

OK, rozumiem lub Więcej Informacji
Pomoc & Wsparcie
Informacja o Cookies
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.
OK, rozumiem